En 1929 en Kartum, Sudano, dum la dioceza proceso pri beateco de Daniele Comboni, ĉeestis multaj atestantoj kiuj konis lin persone. Inter ili, ĉeestis ankaŭ islamanoj kaj eĉ eksa sklav-vendisto. Ĉiuj konsentis: Li estis bona, amis ĉiujn, precipe la malriĉulojn. Li vere estis homo de Dio, sanktulo. La plej belan laŭdon diris Mohamed Yusuf el Ezzi, islama kamparano: Li estis tiel bona kiel la profeto Jesuo

Comboni ne permesas sin logi de la naciismoj kiuj sang-banas Eŭropon, sed turnas sian rigardon al horizontoj pli malproksimaj. Lia misiista elekto estas frua kaj obstina. Li rifuzas oficialajn honorojn, sed dialogas kun la potenculoj por realigi siajn projektojn. Li aŭskultas la krion de la plej humilaj de la tero kaj subtenas ilian destinon ĝis la lastaj konsekvencoj. Liaj mortaj restaĵoj, disigitaj de la Sudana brulanta vento, fariĝas parto de tiu tero, kiel li mem ĉiam deziradis: "Afriko aŭ morto".

En la jarcento kiu naskas koloniismon por nutri la kapitalisman malsategan meĥanismon per perforteco, Comboni rifuzas ĉian ajn perforton kaj elektas la nigrulojn, la malriĉulojn, la plej lastajn, tiujn pri kiuj kelkaj eĉ dubis, ke ili havus animon. Nuntempe, antaŭ abunda apero de rasaj malamoj, etnaj purigadoj, perforto kontraŭ la "malsamulo", oni devas porti la pacan ateston ĝis la fino, ĝis lastaj konsekvencoj. La respondo al la netoleremo povas esti nur la Amo.

La Evangelio de la Afrikanoj,
artikolo pri Daniele Comboni en Espero Katolika, 9/1981

Misiisto Komboni kaj la bakisto,
anekdoto pri beata Daniele Comboni, kaj mallonga biografio "Profeto por Afriko" en Espero Katolika, 3-4/1996